søndag 24. september 2017

Rein mat

Eg er opptatt av kva vi et, kvar maten kjem frå, korleis den er dyrka eller avla fram. Eg er ikkje så opptatt av økologisk, men likar kortreist mat. Eg likar å plukke bær sjøl, mannen er med på elgjakt, eg er vant med hjortekjøt frå skogen heime, og pappa har fiska mykje fisk som vi har fått nyte godt av i mange år.

Eksempel på å bli kjent med maten, og
vite kvar den kjem frå.

Eg er mot matsvinn, og prøvar halde orden i kjøleskapet og passe på at ikkje maten blir dårleg. Eg kjøper gjerne mat frå den disken med varer som held på å gå ut på dato. Det har vorte litt meir utfordrande når vi berre er to heime, for vi et ikkje like mykje som 4 gjer, og eg strevar med å nedskalere innkjøpa mine. Brød for eksempel,  får pels før eg veit ordet av det, og då går det i komposten. Rart kor mykje det gjer at junior, som gjerne smurte 6 skiver til matboksen, har flytta ut...

Fangst frå kortreist bærtur
Eg har ein kjøkkenhage som i år har fått vokse seg stor og frodig, og det er lov å lese mellom linjene uryddig, med både grønkål og spinat som no er oppeten. Det er igjen sukkererter, og det er skikkeleg livskvalitet å gå ut og ete ferske, sprø erter rett frå belgen. Straks er rødbetene ferdige og, og då blir det bakte beter med fetaost...umm!

Men av og til maten bli for rein, same kor gode tankar det er som litt bak! Vi er i fårikåltider igjen, og til glede for gamle og nye lesarar, resirkulerar eg dette innlegget frå oktober 2012:

Fårikålen som vaska seg

Her ein dag laga eg ertesuppe, det er langsom mat som det tek tid å lage. Det er tradisjonsmat som vekkjer gode bandomsminner! Og ikkje minst er det matprodusjon som utløser mengder av husmorpoeng! Først kokte eg svineknoke i flerie timar, så tilsette eg ertene som hadde ligge i vatn sidan dagen før og tilslutt hadde eg oppi gulrot, potet og sellerirot. Eg hadde ikkje timian, det var ein skuffelse, men det gjekk bra lell.

Då suppa var ferdig seint på kvelden, avkjølte eg den og sette den  vaskekummen på vaskerommet til neste dag. Dei fleste likte den, særleg eg, og særleg likte eg at eg hadde ferdig middag som berre skulle varmast opp då eg kom heim frå jobb!

Samtidig fekk eg flashback til fjorårets fårikålmiddag, eg rødmar enno....

I fjor haust skulle vi ha fårikål ein dag, det er ekte haustmat, men det tek litt lang tid å lage. Men eg hadde naturlegvis høyrt at fårikål er minst like god dagen etter, så då kunne eg like gjerne lage den dagen før og ha maten raskt klar dagen etter. Eg handla inn, fann fram den store kjelen, la kjøt og kål lagvis, hadde peppar i pepparfårikålboksen, salta og slo på vatn. Gryta vart sett plata, den putra og kokte lenge, fårikållukta spreidde seg i huset(den lukta er eigentleg ikkje god, men....) Eg gledde meg til middagen neste dag!!
For å ta best mogeleg vare på maten, avkjølte eg gryta i kaldt vatn på kjøkkenkummen, og så bar eg den ned på vaskerommet og sette den i vaskekummen som eg fyllte med kaldt vatn. Snakk om å vere ei god husmor og kjenne slektskap med alle fårikålkokkar i slekters gang! Neste dag skulle eg berre koke potet og varme fårikålen.

Neste dag gjekk eg innom vaskerommet og sette på vaskemaskina, mørk 60gr-vask, og såg glad og lukkeleg på kjelen med mat.
Då eg skulle henge opp klesvasken var det merkeleg vått på golvet å vaskerommet, og forresten, kvifor seglar fårikålkjelen rundt i vaskekummen?!
Jo...det var fordi vatnet frå vaskemaskina blei tappa opp i vaskekummen, den eg hadde korka godt igjen for at fårikålen skulle stå kaldt...Gryta var no full av såpe-og skyllevatn i tillegg til resten av maten, golvet var fullt av sauefett... Humøret sakk, husmorstoltheita fekk seg ein alvorleg knekk og det var godt eg var åleine i rommet!
Kva gjer ein når slikt skjer? Sjølv om ein har laga mat i årevis, er over 40 år og i det meste taklar livet? Jo, ein ringer mamma! "Mamma, fårikålen er full av såpe! Kan den reddast?" Svaret frå mamma var enkelt og greit: "Start på nytt!"
Eg gjekk til butikken med ei tordensky over hovudet, kjøpte inn alt eg trong, det vart sein middag den dagen, men det vart fårikål!

Nyvaska fårikål er ikkje å anbefale, såpe er ikkje godt og smaken var vaska bort... Ikkje hadde eg brukt MILO heller....
Fårikål uten såperestar


fredag 22. september 2017

Husmorpoeng??

I går var vi på plommeslang, på ein måte. Vi var invitert til sjølplukk hos ein nabo, som hadde meir enn nok. Klok av erfring frå tidlegare, prøvde vi å begrense oss i plukkinga. For plommer er lett å plukke og det monnar fort, men det skal jo brukast etterpå også, så eg la begrensningar på min indre hamster!

Men litt plommer tok vi med oss. Og etterpå renska vi og fraus ned porsjonar vi skal ta opp og ete til vinteren (tips frå naboen, kok opp sukkerlake og putte oppi den frosne plomma, kok opp og nyt med is til), vi kokar saft og eg har hermetisert!!!

Eg har arva mange Norgesglass, og nokre av dei er no fyllt med
plommer. Det er berre å kome på besøk, det blir plommer med krem til dessert!


Hermetisering utløser eit hav av husmorpoeng, sant??

onsdag 20. september 2017

Fridag igjen

Idag har eg hatt fri. Nokre vil sikkert seie "fri igjen?" Fridagane mine er ikkje fri, eigentleg, det er dagar for helsa mi. På fridagane gjer eg minst mogeleg husarbeid, istaden prioriterer eg ting som gjer godt.

For ryggen er det tur i skogen og anna trening som gjer godt. Å bevege seg i terrenget er god trening. For hørselen er det å ha det stille veldig viktig. Eg brukar mykje krefter på å lytte og høre, både på jobb og heime. Tur i skogen hjelp, der er det skogens ro, tinnitusen får konkuranse av sus i tretoppane og vatnet i bekken, det er ikkje noko eg treng høyre (bortsett frå syklistar i full fart, men dei er det få av på dagtid) Eg har aldri musikk på øret når eg går tur!

Når eg lever slik, klarer eg jobben min betre når eg er på jobb, og kanskje eg er trivelegare å leve saman med også?
Det hender naturlegvis at eg sett på ei vaskemaskin, eller tømmer oppvaskmaskina, eg prøvar å ha tannelgetime eller fysioterapi på fridagane mine. Eg har ikkje fri for å gjere husarbeid, men for å stelle best mogeleg med helsa!
Tyttebær

Haustfarger!

Lunsj i solveggen

Idag har eg hatt fri, som sagt. Eg hadde sakte frukost, og fyra opp i omnen for første gong iår, for plutseleg var det haust ute! Så tok eg på turklær og stakk i marka. Eg gjekk, fekk opp varmen, snakka med andre som var ute på tur. Eg plukka tyttebær, det er så mykje i marka! Plukking av bær gjer eg etter metoden "ta med berre ein liten pose/boks", for når den er full, må eg slutte å plukke , og ryggen er framleis i godlune! Etterpå gjekk eg på ei hytte i marka og kjøpte lunsj. Ein skikkeleg luksusdag!

Og igår oppdaga eg at eg har sko som matchar hausten!
Eg tøyser ikkje med sko og haust!

tirsdag 19. september 2017

Fjellet altså

I helga var vi på hyttetur. På fjellet. I Rondane. "No ser eg atter slike fjell og dalar", som Aasmund Olavson Vinje skreiv det.
Det var høgfjell, vidde, toppar på over 2000 moh med snø på toppane. Haustfarger kvar eg snudde meg. Eg har spamma ned både instagram, Facebook og snapchat med bilder allereie.
Vi budde på hytte. Vi hadde med oss vener. Det var tur, prat, fyring i omnen utover kvelden, trøtte fjes, god mat, varming av vatn til oppvask og dusj. Utedo, stjerneklar nattehimmel. Vi bar vatn og ved (ikkje så langt, men det måtte flyttast frå utsida av hytta og inn) Eg har ete blåbær og bringebær og tyttebær og krekling. Eg vurderte å bli att på fjellet for å plukke bær, for det var mengder med bær enno! Ullklær og tursko. Lang frukost, og te i tekanne, då kan igrunnen lite gå galt for meg. Lunsj i lyngen. Sjokolade ved eit vatn. Bustete hår og potetgull til kveldsmat.

Det var ei pustepause i kvardagen. Eg huska kor glad eg er i fjell. Og i hyttetur. Eg har lada batteria mine. Eg treng litt meir lading før vinteren, men slike helger er gull verdt!

Utsikt frå hytta


Studering av kart

Herr og fru. 

Rondemassivet i det fjerne

Krekling

#mykindofmindfullness 
Pause



Takk for oss!

Veke 38

Tirsdag. Ettermiddag. Joggetur i skogen, best etterpå. Åleine heime. Ostesmørbrød og Pepsi max. Ut og treffe fine folk i kveld. Oppvaskmaskina som jobbar. Prat på telefon med viktige folk i livet mitt. Regn i dag tidleg. Jobb. Sol no. Blå himmel. Norske epler som snurpar i munnen. Søte plommer.
Kvardagen altså.

Piano

Jeg skjønte ikke vitsen med de svarte dagene
ikke før jeg forsøkte å spille på dem
det klinger annerledes
når jeg får inn noen hvite
innimellom
Trygve Skaug



torsdag 14. september 2017

Strikking

Eg strikkar.  Det skjer ikkje kvart år.  No har eg kome så langt at eg kan tru det blir ein genser tilslutt!


Eg hadde litt startvansker,  men det vart etter nokre prøv og feil rett antall masker og ikkje snurr på strikketøyet. Eg er i gang med erme nr 2, det er alltid ein liten bøyg. .. Dei skal jo helst bli like...
No strikkar eg litt kvar dag. Og eg ser enden! Armen som hadde senebetennelse, tåler strikking igjen. Eg forstår oppskrifta.

Eg har byrja sjå på oppskrift til neste prosjekt.  Det er muleg det er litt optimistisk?!

onsdag 13. september 2017

Onsdag

Vekene går fort. Ein bloggar skreiv for litt sidan om at bloggen ikkje er alt, og at den slett ikkje fortel sanninga. Det kjenner eg litt på no, det skjer masse rundt meg som tek tid, men som ikkje høyrer til på bloggen. Fordi det ikkje er berre mitt, eller fordi det er uinteressant for deg, men viktig for meg.

Idag ryddar vi. Eg likar ikkje å rydde, same kor triveleg det blir etterpå, så kjenner eg min indre femåring blir trassig og får lyst til å sabotere ryddinga! Men litt fekk eg gjort. Eg har kasta masse rot, av typen bruksanvisningar til ting som har vorte kasta for lenge sidan. Teikningar i stablar frå barnehagen, utan namn og årstal (og forklaring...) Matoppskrifter klipt ut herifrå og derifrå, som eg aldri har prøvd, og som eg ikkje huskar at eg har. Gamle ukeblad. +++ Og enno har eg berre tatt halve hylla...

Før idag gjekk eg tur. Som eg ofte gjer. I haustluft, haustfarger og haustlukt. Eg kan ikkje beskrive lukta, men det luktar haust!


Det er masse tyttebær i skogen! Masse!!



Vekestartprosjektet mitt på bloggen lir under at bloggen ikkje står først på lista for tida, men du skal få eit dikt likevel!

SEPTEMBER
September-dager så klare som fugleøyne, myrerhvor tranebæra dugger matt om kvelden
når 
stjernene slår sine sølvspik i stillheten.
Alt er fred og fredløshet;

det ligger en marsjordre forseglet

under treets krøklete røtter

djupt i bergrevner og raumold.

Og løfter du blikket

fra stien gjennom blåbærlyng over høgda,

da renner øyenhulene dine fulle

av blå-blått ved himmelrendene: En vill lengsel

stryker stille gjennom din indre ødemark
lik skyggen av langsomme vingeslag.

Ha ein fin kveld!